|
GECEYE
UZAYAN SAÇLAR Erik ağaçlarına rüzgar vuruyordu Geceydi, soğuktu, ay donuktu Sözlerin yakamozlanıyordu kulaklarımda Avare bir dünya akıyordu ayaklarıma Fasılasız yürüyordum gecenin öptüğü
sokaklarda Sen, uğruna umutlar ektiğim mevsimdin Ölüm kadar soyluydu Seninle aynı pencereden seyretmek denizi Güneşi gözlerinde süzmek Ve mehtabı selamlamak saçlarında Oysa kapılar ardından sert sesler
yükseliyordu Dalından koparılıyordu sevgi
yaprakları Defter sayfalarından silinirken adın Kardelenler apansız kuruyordu Geceydi, soğuktu, ay donuktu Erik ağaçlarına rüzgar vuruyordu Bir volkan taşıyordun avuçlarında bir
de bahar Mazi köklü atiydi yüreğinde kök salan Yıldızlardan meşaleler devşiriyordun
sevdam için Süreyyamsı taçlar yolluyordun… Benimse uğursuz gecelere uzuyordu
saçlarım Simsiyah bulutlar örüyordu ufkumu Sularda raks eden yıldızım sönüyordu Fırtınaya tutsak bir şilepti hatıran Ruhumda sığınacak liman arıyordu Geceydi, soğuktu… Erik ağaçlarına rüzgar vuruyordu Bitmedi diyordun, bitmedi diyordun Gece gidiyordu, sen gidiyordun Yağmur olup toprağa düşüyordu
gözyaşların Ufukları kaplıyordu müjdeli kanatların Derinlerde patlarken umut tohumları Zaman altın iklimin zilini kuruyordu Lakin soğuktu… Erik ağaçlarına rüzgar vuruyordu Ali Osman DÖNMEZ |
Hatıra
Yorgunu Ölümcül tufanlardan geçerek geldim Ali Osman DÖNMEZ
|
Ana Sayfa
|| Şiirler || Hikâyeler