Uyanacak, bakacaksın bir sabah
Gözlerinde birden buz çiçekleri
Boz-bulanık gümüşler üzre sanki
Yitirdiğin iklimlerden bir temmuz
çiçekleri
Kaç kişi tatmış odysseia’da bile o
leziz unutmayı
Hatırlamaya çalış, bunlar daha düne
dek,
lotophaglar ülkesinde meyvelerini
yediğin
Belki umuttun, Lotus* Çiçekleri.
Soğuyor gittikçe hava , ne derse
desin takvim
Düştükçe düşüyor ısı eksi altı
sevilere
Biz gül, karanfil düşleri kurarken
baharlar için
Nerden çıktı ansızın bu kabus
çiçekleri?
Şunlar buğulu atlaslar gibi gecelerine
Tuğr tuğra imza attığımız camlar
değil mi?
Yürürlükten kalktı mı yoksa artık o
fermanlar?
Nasıl oldu da açtı o divani
hatlardan
Bir salatanat sonunun bu korktuğumuz
çiçekleri?
*Lotus:Meyvasını yiyenlere yurdunu unutturan çiçek