Nuri CAN’INŞİİRLERİ

BİR DAĞ BAŞINDA OLMALIYDIK ŞİMDİ SENİNLE

Bir dağ başında olmalıydık şimdi seninle

Uzanıp çimenlerin üstüne

Şiirler okumalıydık mavi ırmaklara

Öpüp güneşi alnından sevdiğimizin

Sisler aralanınca çekip gitmeliydik

Şimdi bir dağ başında olmalıydık seninle

Oturup bir gönül sofrasına,

Dostluğa kadehler kaldırıp

İçimizdeki yangını bölüşmeliydik

Bir pınarın soğuk buğusuna daldırıp ağzımızı,

Çatlayan dudaklarımızla hayatı öpmeliydik

Sular aydınlanınca çekip gitmeliydik

Bir dağ başında olmalıydık şimdi seninle

Türküler söylemeliydik esen yellere

Unutup acıyı, ayrılığı, gurbeti

Hasreti içimizin yangınına gömmeliydik

Kapılar kapanınca karanlığa

Yollar aydınlanınca çekip gitmelidik

Bir dağ başında olmalıydık şimdi seninle

Issızda bağrını döven bir ırmak gibi

Dizleri kanamış bir çocuk gibi doyasıya ağlamalıydık

Çıkarsız dostluklar, kirlenmemiş sevgiler

Ve dünyadaki tüm güzel şeyler adına

Çirkinliklere, çirkefliklere dayanmalıydık

Obalar sıralanınca karşı sırtlara

Gün aydınlanınca çekip gitmeliydik

Sen gülünce ne güzelde gülümserdi beyaz güll

Nasılda sevinçle gelirdi dağlara bahar

dallar tomurcuklanır, kuşlar öter, sular çağıldar

çocuklar koşardı ardından muştular bölüşmeye

bir kervan alıp giderdi başını bilinmeyen diyarlara

şimdi ne yana baksam gözlerin doluyor usuma ah

gelincikleri okşuyor ellerin

gülüşün ki, çiçeklerin bir başka adıydı karlı yamaçlarda

yitik bir mevsimin kıyısında kaldı anılarımız

savrulmuş ömrümüzün her yaprağında bir şiir sarardı

Şimdi yoksun, rüzgarlar seni üşür, türküler seni söyler

Her bahar bir çiçek büker boynunu

Bir menekşede açar gözlerin

Büyür yüreğimin kıvrımlarında

Sular ağıtlarla çağlayıp gider

Mavi ne de çok yakışırdı gülüşüne ah kardeşim

En çok da papatyalar yıkıldı gidişine

Bir de alnı munzur işlemeli kızlar

Şimdi hangi ırmak soğutur yürek yangınımı

Hangi dağ bölüşür acımı, hangi pınar, hangi bahar

Efkarımı hangi rüzgar dindirir

Irmağım pınarım sendin, dağım rüzgarım sen, baharım sen

Nuri CAN- Hollanda

DESTİNA

Aşklara vurur bülbülüm / yuvalanır gönlümün gülüstanına

Gülüşün can sıcaklığımdır üşüdüğümde / soluğun ateş

Yak savur küllerimi çölüme döneyim

Orman fısıltıları kulağımda/ rüzgar ıslıkları

Yağmur tutuşmaları / sevgi buluşmaları

Aşkın düştüğü yer… yangın

Yalnızca nefesin dindirebilir volkanımı

Ve rüzgarın merhem olur yarama süründüğüm

Bilki derin kuyularında hasretimin suyu sensin

Ve nasılsan öylece gel salınışın rüzgarıyla

Irmakların sesiyle ay serenatları dökülsün kulağıma

Dudağıma işlesin meltem meltem seher yağmurları

Gözlerinin içinde sönmüş bir tutam yıldız gibi kalayım

Uçurumlara tutsak bir rüzgarım, yağmurlarla yaralı sesim

Fırtınalarda çırpınan suyum, hıçkıran ışık

Karlı dağlarda uzak bir ses gibi

Solgun bir anıyım şimdi bu uzak kentte

Kuşların göçüp gittiği mevsimlere benziyor yüzüm

Ömrümün bütün dallarını silkeledi hayat

Bütün bahçelerinden kovuldum umudun

Bir acıyı aşmak için, bin acıyı sırtıma vurdum

Uzak düştüm saçlarıma karanfil eken yıldızlardan

Sahipsiz mezarlıklar ülkesinde çıplak dolaşıyorum şimdi

İçinden kırılmış bir gölge

Başka hangi duvara yaslanabilirki aşktan öte

Ve nasıl dayanabilirki

Sevinçler yoksa terkisinde çekilen acıların

Ah Destina yaralı kızım, utangaç yıldızım

Yaslı gelinim, anadolum, sarı sızım, sorma beni

Baktığım her pencerede doğulu ezikliğim

Yurdundan kovulmuş bir coğrafyasızım

Çıktığım her yolculukta türküler tutuşur içimde

Şimdi uzak bir sızıda nar ile közlenip

Çoğalan yalnızlıklarla yeryüzüne dağılıyor kalbim.

Kalbimki, zemherinin ortasında kanatları üşümüş yavru bir kuş

Nereye uçsun ki, umutlar yoksa kanadında savuran yellerin

Bırak bende başlasın bu ateş sende bitsin

Aşktan öte ne varsa kalbimde savur gitsin

Gecelerin uzun kirpiklerine yalnızlığımı iliştirip ağlayayım

Ey göğsümde nar sıcağı, çığlığıma sinen duman

İçime soğurmuş küllerini bırak kızıl bir sabahın

Bırak ki dağılsın ıstırap yüklü bulutlar

Ateş oflayan ormanında bu ahın

Gün ışığıyla işlenmiş bir çiçeği

Koparıp göğsümün üstüne bastırıyorum her akşam

Dindirsin diye yüreğimdeki sızıyı

Tam da usumun ortasına düşerken gülbaharülkem

Ah Destina’m, kara kızım, uzun saçlı hasretim

Kül rengi kirpiklerinde nehirler yürüyenim

Gelirsen sevdiğim çiçekleri getir

Gönlünün güneşli bahçelerinden / nilüferlerin zülüflerinden

Ve derin kuyularından hasretin, su getir

Koca İstanbulu getir bana gelirken

Mis sokağını, karanfil konağı, kitapçı dükkanlarını

Üç beş dergi, diline dolanan bir şarkıyı, bir çınar altını

Mor salkımlı düşlerini getir

İstiklal caddesinde el ele dolaşan yeniyetme sevdalıları

Düşsüzüm düşlerine al beni / soluksuz sevişmelerine sakla

Dudaklarınla kapat dudaklarımı / soluduğumda

Uyuduğumda / alnımdan öperek uyandır beni

Ki, denizlerin sevgiyle köpürdüğü saatlerde

Şiirin yedirenk çakılları vursun kıyılarıma

Aşk bir yanımı alıp götürsün / özlem bir yanımı

Bir ömür sevgi yağmurunla ıslanayım

Şimdi ayışığıyla süslenmiş penceremde

Sen gecegözlü güvercinimsin, özlem yüklü şiir’im

Bırak güllere vursun gülüşün / harelensin denizlerin yüreğine

Yanaklarında aşkın solmayan rengi

Saklayıp gecelere gizini / yıldızlara uzansın mavi düşlerin

Bense çevire çevire dört duvarımı / bir ömür aşkınla böyle yanar kalayım

MENEKŞE RENGİ BİR ÇİÇEKTİ SEVDİĞİM KIZ

‘’Ölüm asude bahar ülkesidir bir rinde

Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter

Ve serin serviler altında kalan kabrinde

Her seher bir gül açar, her gece bülbül öter’’

Beyatlı

Menekşe rengi bir çiçekti sevdiğim kız

Anadolu yaylalarında karanfil kokan

Yanaklarında güneşin gül öpücükleri

Dudaklarında hayatın nazlı gülücükleri

Pınarlara her akşam aşk masalları anlatan

Erguvan rengi bir çiçekti sevdiğim kız

Munzur’un eteklerinde nergiz kokan

Bakışı ayışığı yüklü bir ceylandı

Sevda ve gül işlerdi yüreklere

İpek saçlarında çayır çiçekleri

Esmer alnında duygu gelincikleri

Her gece yıldızları alıp koynuna yatan

Bende sevmiştim ah deli gönlüm bende

Hasret rengi bir çiçekti sevdiğim kız

Gözlerinde dağların ilkyaz gülücükleri

Dilinde sevdanın içli sözcükleri

Saçlarında bahar yelleri eserdi

Yaşamak bir şarkıya benzerdi dudaklarında

Dünyanın bütün dillerini konuşan

Bende sevmiştim ah ömrüm bende

Kar rengi bir çiçekti sevdiğim kız

Nefesinde dağgüllerinin kokuları

Kalbinde sevdanın gizli korkuları

Üşüyen yüreklere beyaz çiçekler sunardı her gece

Türkü türkü seher yeliydi yüzü

Şiir şiir ay güzeli

Doğanın bütün renklerine yakışan

Bende sevmiştim ah dostlarım bende

Hayat rengi bir çiçekti sevdiğim kız

Hala özlem kokuyor bir köşesinde anadolunun

Hala sevda kokuyor uzaklarda sesizlikler içinde

Kimselerin uğramadığı bir yerde

Yıldızlara bakıp üşüyor her gece

Şimdi güller gülümsemiyor artık,uzak dağbaşlarında

Cerenler inmiyor sulara

Derin uykuya dalmış gözlerinde sevdiğimin

Nergizler uyanmıyor sabahlara

Sarmıyor yaşamı maviler

Sonsuz bir hüzün gibi devrildi düştü gecelere

Bir hüzünki ne yazgılara sığar ne yıldızlara

Ya ben nasıl ağlamam dostlarım ya ben nasıl

SOL YANIM GÜVERCİN

Benim ömrüm kimsesiz bir çığlık

Kırık bir figan akarsularda sesim

Çağlayanlara vurur yankısı

Mavisi yağmalanmış bir gökyüzüyüm

Karanlığın ortasında

Kendi içinde taşıyan aydınlığını

Örselenmiş çocuk gözleriyim

Ömrümün deltasında yapayalnız

Sol yanım güvercin, uçurumları emzirir

Sağ yanım karanlık kakülleri kan

Ah kalbim

Ah duyarlı yanım

Ortak oynanan bir oyunmu hayat

Herkesin kendisini oynadığı

Yalnız bir tregadyayım ben

Maskesiz seyircisiz

Ve her gece uykuya yatmış bir dağ gibi kederli

Kirpiklerini sulara dökmüş bir çiçeğim

Silahsızım kuşları vurulmuş bir gökyüzünde

Bir kar çölü ıssızlığıyım

Her gece bir ateşdağına tırmanıyorum

Bir kahır dağına

Hiç bir yol çıkmıyor umuda

Kalbimi bir buzdağının ortasına koyup ve uyuyorum

Bir başka bahara açmak için çiçeklerimi

Denizi olanlar mavi gözlüdür belki

Ben kavruk bir çöl gibi yangınım

Bir doğulu kadar esmer ve tedirgin

Aşiretlerin terkettiği örenlere benziyor

Kaygılardaki yüzüm

Yollar kar, dağlar karanfil

Göz göz oldu yaralarım bağlayamam

Gel yürek sıcağı bir ezgiyle ört üstümü

‘ örtki ölem’

*’Erzurum ağzı’

SUSKU

Susku

bir çığlık

yürek içre

incinmiş bir sözcük belki

hasret yazılı bir şehirde

sızı

diken

biriken

dil üzre

susku

bir şarkı belki

sessiz bir tını

kopuk bir keman telinde

inim

inleyen

ilmek

imleyen

yalnızlığı

yel üzre

susku

hüzün soluklu bir güz

incelikleri kanayan

göğüne küs yıldız

son intiharını kusarken aşk

gül üzre

bütün imgeleri kırık ve yaralıdır

dudağında gizlendiğimiz

şiir gözlü kız

ah ben

acemi ve şaşkın

çok geç farkettim

bir ömrü yana yana tükettiğini aşkın

ve sekerek geçtiğini

duman

kül üzre

suya küs ateşe barışkın

DİLLERİM LAL

Trenler gelip geçiyor

usumun uzayan raylarında lanetli

ağır bir ağrıyı taşıyor bedenime yıllar

kalbimin sızısında gam

dilimin yakarışında ürperiyor yapraklar.

usul usul yağmurlarda gözlerim

ellerim fırtınalarda kopmuş dal

dillerim lal

bitkinim.. ve yurtsuz

‘uy hawar’

yaralıyım

bakışlarımda yavrusu vurulmuş bir ceylan inliyor

suların kesildiği yerdeyim

rüzgarın acı kestiği yerde

yüreğine tutunduğum bunu bilmiyor.

dalları tutuşmuş bir ormanda

sevgilime yazdığım bütün dizeleri yakıyorum şimdi

bütün umutları terkediyorum bir bahardan ödünç aldığım

gençliğim yarım kalmış bir şiir değil miydi zaten?

ve kanayan bir kalem değil miydi kalbim?

bırak ömrümün bütün dallarını silkelesin hayat

… uy hawar

bu günde gelmedi beklediğim bahar

gülmedi karabahtım

kalbimin üstüne üstüne yağıyor kar

uçup gitti kuşlar çoktan.

nereye saklanır içimdeki incinmişlikler

inince gözlerimde ince bir sızı

ve süzülünce yanağımda bu gam müziği

…uy havvar güz geldi

solan çiçeklerime su bekledim

yanan yüreğime kar

düşmedi bir damla yağmur

gelmedi beklediğim bahar.

kirpiklerim yaralı yolcuları gözlerimin

sesim uçurumlara düşmüş çığlık

nereye uçsunki,

kalbimdeki kuşun kanadı kırık.

son trende kalktı / boşaldı istasyonlar

kimsenin gelmediği yerdeyim

acıların bitmediği yerde

güz geldi, gelmedi beklediğim tren

yoruldum bunca ağrıyı taşımaktan

sevgiye tanımlar aramaktan

bir serseri gibi yaşamaktan yoruldum

yoruldu yüreğim, beynim, dilim, ellerim, gözlerim

… uy hawar

bu günde doğmadı güneş

dağlar erimedi

gelmedi beklediğim bahar

Nuri CAN Nijmegen/HOLLANDA

İLERİ :EY HAYAT KUCAKLA BENİ