|
|
YALNIZ SAVAŞÇI
1. Öksüz mü ne bu sahil şehri Gemileri yalnızlığa demirlemiş Dalgaları deli deli
Kumları soğuk soğuk Işıkları kör kör İnsanlar buz gibi Çocuk çığlıkları Kimsesiz kaldırımlar Gösteriyor ki sen yoksun. 2. ey yüzlerce gönül erinin gayretini boşa çıkaran insanlık ve bir binbuçuk senedir saf tutmasını unutan Müslümanlık burası Filistin Dört yanım tank Küflü demirler gibi unutulmuşluğum Çürüyor cesedim çöl ortasında Kullanılması yasak misketlerle tutuştum Sabahleyin uyandım kolumun biri yok Daha sonra gözümün birini bulamadım Yollara makara ipi ensizlikte Yalnızlık bağrımda taş Bir kalkıyorum bir düşüyorum Sularımız kesildi üşüyorum Sendeliyorum sensizlikte. 3. Bir zamanlar Sadece annem sevmişti beni O da İstanbul’da otururdu Daha sonra seven olmamış |
Ben sevgiyi bileli Bir vatanım olsun diyeli Bana sevgi kalmamış 4. Sabah Öğle Akşam yemeği Bir ihtiraklı mermi biraz
barut ekmeği Ne karanlık ufkumdaki ceset kokusu Ne her hücum sonrası Kumlara sıçrayan kırmızı su Sebebi bunlar değil yüreğimdeki tükenişin Korkusu başladı içimde Beklenmeyen bir sonun Hakkım olmayan bir bitişin. 5. hata yapmış olabilirim yanlış toplamış yanlış çarpmış olabilirim ne hoş oluyor değil mi televizyonda her akşam seyretmek bizi Neron’un vahşilere
parçalattığı yürekler gibi Nobelsizim Oskarsızım Vatansızım Ve vallahi ve billahi Henüz her şey bitmedi Görüşürüz. Hasan DEMİR (
Türk Edebiyatı Dergisi Sayı:109-1982) |
