SEVGİ VE
GÜZELLİK
"Bebeğimi görebilir
miyim" dedi yeni anne. Kucağına yumuşak bir bohça verildi ve mutlu anne,
bebeğinin minik yüzünü görmek için kundağını açtı ve şaşkınlıktan adeta nutku
tutuldu!Anne ve bebeğini seyreden doktor hızla arkasını döndü ve camdan bakmaya
başladı.Bebeğin kulakları yoktu...Muayenelerde, bebeğin duyma yetisinin
etkilenmediği,sadece görünüşü bozan bir kulak yoksunluğu olduğu
anlaşıldı.Aradan yıllar geçti, çocuk büyüdü ve okula başladı.Bir gün okul
dönüşü eve koşarak geldi ve kendisini annesinin kollarına attı. Hıçkırıyordu...
Bu onun yaşadığı ilk büyük hayal kırıklığıydı; Ağlayarak"Büyük bir çocuk
bana ucube dedi..."Küçük çocuk bu kadersizliğiyle büyüdü. Arkadaşları
tarafindan seviliyordu ve oldukça da basarili bir öğrenciydi. Sınıf başkanı
bile olabilirdi; eğer insanların arasına karışmış olsaydı. Annesi, her zaman
ona "Genç insanların arasına karışmalısın" diyordu,ancak aynı zamanda
yüreğinde derin bir acıma ve şefkat hissediyordu.Delikanlının babası, aile
doktoru ile oğlunun sorunu ile ilgili görüştü;
"Hiçbir şey yapılamaz mı?" diye sordu.
Doktor "Eğer bir çift kulak bulunabilirse, organ nakli yapılabilir"
dedi.
Böylece genç bir adam için kulaklarını feda edecek birisi aranmaya başlandı.İki
yıl geçti bir gün babası;
"Hastaneye gidiyorsun
oğlum, annen ve ben,sana kulaklarını verecek birini bulduk ancak unutma bu bir
sır" dedi.
Operasyon çok başarılı geçti ve adeta yeni bir insan yaratıldı. Yeni
görünümüyle psikolojisi de düzelen genç, okulda ve sosyal hayatında büyük
başarılar elde etti. Daha sonra evlendi ve diplomat oldu.Yıllar geçmişti, bir
gün babasına gidip sordu:
"Bilmek zorundayım, bana bu kadar iyilik yapan kişi kim? Ben o insan için
hiçbir şey yapamadım... Bir şey yapabileceğimi de sanmıyorum" dedi
Babası, "fakat anlaşma kesin, şu anda öğrenemezsin, henüz değil..."
Bu derin sır yıllar boyunca gizlendi. Ancak bir gün açığa çıkma zamanı geldi...
Hayatının en karanlık günlerinden birinde, annesinin cenazesi başında babasıyla
birlikte bekliyordu. Babası yavaşça annesinin başına elini uzattı; Kızıl
kahverengi saçlarını eliyle geriye doğru itti; Annesinin kulakları yoktu.
"Annen hiçbir zaman saçını kestirmek zorunda kalmadığı için çok mutlu
oldu" diye fısıldadı babası
"..ve hiç kimse, annenin daha az güzel olduğunu düşünmedi değil mi?"
Gerçek güzellik fiziksel görünüşe bağlı değildir, ancak kalptedir!
Gerçek mutluluk, gördüğün şeyde değil, asıl görünmeyen yerdedir...
Gerçek sevgi, yapıldığı bilinen şeyde değil, yapıldığı halde bilinmeyen şeydedir!"
Gönderen: Yeliz ÖZTÜRK
(Yahoo! Groups ‘tan)
ana sayfa || şiirler || düşünce
yazıları