AY IŞIĞINDA

Köşeyi dönerken gölgeni gördüm

Yüreğim çarpmaya başladı güm güm

Ey göçmen şiirim, masalım, öyküm

Hep peşinden koşturup duruyorum.

Yettim-yeteceğim derken çağ kuşluk

Bir türlü dolmuyor bu ara boşluk

Başıma vuruyor aşktaki hoşluk

Feleğin çarkını durduruyorum.

Bir kaşık aş ne ki kırk yıllık açça;

İnsansız evlerde tüter mi baca?

Zalim bir oyundur köşe kapmaca,

Her zaman cezayı ben görüyorum.

Şu bağlı bahtımı çözmeyi dene,

Yüreğimle çiftleş, gezmeyi dene;

Vuslat hangi güne, yazmayı dene;

Hep meçhul semtlerde ben yürüyorum.

Gölgen ak zambağa dönüştü birden,

Bir daha geçmedin geçtiğin yerden,

Sen ünlersin diye şu tepelerden

Saatımı kurup ayarlıyorum.

Bahaettin KARAKOÇ

Geri || ileri

Ana sayfa