EY GÖNÜL GEL
Ey gönül gel gayriden geç
aşka eyle iktidâ
Zümre ehli hakikat ânı kılmış
muktedâ.
Cümle mevcudat-u malûmata aşk
akdem dürür
Zira aşkın evveline
bulmadılar ibtidâ.
Hem dahi cümle fena buldukta
aşk bâki kalır,
Bu sebepden dediler kim aşka
yoktur intihâ.
Dilerim senden Hüda’ya eyle
tevfikin refik,
Bir nefes gönlüm senin
aşkından etme gel cüdâ.
Mâsivayı aşkının sevdasını
gönlümden al,
Aşkını eyle iki alemde bana
aşina.
Aşk ile tamûda olmak
cennetidir aşıkın,
Lik cennette olursa tamûdur
aşkın ana.
Ey Niyazi Mürşid istersen bu
yolda aşka uy,
Enbiya ü Evliyaya aşk oluptur
rehnümâ...