LES REALITES QUI SE FORMENT DANS NOS INSTINCTS J’ai tripoté Trois fois avec mes doigts La porte fermée... J’ai pensé Qu’il « Occupé... » Ensuite, En boutonnant ma veste Je suis entré... Ma tête était baissée, Je craignais De regard méchant Se formaient Dans mes instincts... A ce moment-là, Tout doucement J’ai tourné ma tête Vers la fenêtre Que le vent avait ouverte... Les papiers Posés sur le bureau S’étaient dispersés par terre... Ma tête baissée Un par un, je les ai ramassés Avec beaucoup d’humilité... Et je les ai déposés Sur le bureau... Dans l’attente d’un grondement Ou d’un regard rude Allégrement J’ai levé ma tête Un gros fauteuil tout vide Etait en face de moi... De ce bureau de haute fonction Où j’étais entré Avec cérémonie et crainte Je suis sorti à reculons En saluant le fauteuil vide... Ceux qui attendaient devant la porte Les uns après les autres Ont également fait comme moi... La précarité de la vie Se reflétait Dans les fenêtres Qui cognaient à cause du vent... Üzeyir Lokman ÇAYCI Traduit par : Yakup YURT

İÇGÜDÜLERİMİZDE ŞEKİLLENEN GERÇEKLER Kapalı kapıyı Üç kere parmaklarımla Tıkırdattım... “Meşguldür...” diye Düşündüm Sonra, Ceketimin düğmesini İlikleyerek İçeriye girdim... Başım eğikti, Karşıya bakmaktan Çekiniyordum... Masaya doğru İlerledim... Sert bir ses Kötü bir bakış İçgüdülerimde Şekilleniyordu... O an, Rüzgarın açtığı Pencereye doğru Yavaş yavaş Başımı çevirdim... Masa üzerindeki Kağıtlar Yerlere savrulmuştu... Ben onları Bir mahcubiyetle Başım eğik Tek tek topladım... Ve masanın üzerine Bıraktım... Bir gürleme, Sert bir bakış beklerken Başımı yavaş yavaş Kaldırdım... İri bir koltuk Bomboş karşımdaydı... Törenle, İrkilerek girdiğim Bu makam odasından Boş koltuğu selamlayarak Geri adımlarla Dışarı çıktım... Kapı önünde bekleyenler de Tek tek Benim gibi yaptılar... Hayatın iğretiliği Rüzgârla çarpan Pencerelerde Akisleniyordu... Üzeyir Lokman ÇAYCI

ŞAİRİN DİĞER ÇALIŞMALARINA ULAŞMAK İÇİN TIKLA