• İnternet Dünyasına Açılan Sevgi Penceresi
  • İnternet Dünyasına Açılan Sevgi Penceresi
Kitap Okuma Anketi
Kitap Okuyor musunuz?
 
Yasal Uyarı
Bu sitede yayınlanan bütün eserlerin çoğaltılması, izinsiz olarak bestelenmesi yasaktır! Buna uymayanlar hakkında, 5846 ve 411 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu, 3257 sayılı Sinema ve Muzik Eserleri Kanunu Hükümleri gereğince hukuki işlem yapılacaktır. Sitede yayınlanan şiir, yazı ve hikayelerin telif hakları sahiplerine aittir. Ancak Naci Gümüş imzalı yazı, şiir ve hikâyeler; isim anılması, kaynak gösterilmesi şartıyla alıntılanabilir.
Site İçi Arama

PostHeaderIcon DEVENİN DELİSİ

Kullanıcı Değerlendirmesi: / 3
ZayıfEn iyi 
HİKAYELER - Seçme Hikâyeler

Küçük kız yine imkânsızın peşindeydi. Gerçi ona sorarsanız ölümden başka her şeyin imkânlı olduğunu söyleyebilirdi. Kendisi için böyleydi. Ona kalsa; her şeyi yapabilecek güce sahipti. Tabi ki o sıralar yapabileceklerinin sadece istedikleriyle sınırlı olduğunun farkında değildi. Annesine göre o günkü imkânsızı köye gitmek istemesiydi. Daha önce yaşadıkları yere.
Son düşen bahar yağmurlardan nasibini fazlasıyla alan okul bahçesi, ulaştığı kenger sakızı kıvamıyla çocukların gözde oyun mekânı olmayı koruma özelliğini yitirmişti. Bağrını güneşe açan toprak, bir pamuk kozası gibi kuruyup hacmini büyütmüş en mümkün, kül kıvamındaki parçalarına ayrıldıktan, her ayak patırtısında yerden yukarıya beyaz bulutlar misali toz sütunları yükselmeye başladığında kaybetmişti.
Havalar ısınmış, börtü böcek canlanmış, okullar kapanmıştı. Kızın, kendisinden büyük kızların, gölgeli duvar diplerinde, kül gibi olmuş topraktan duvarlar çevirerek inşa ettikleri damsız evlere gazoz kapaklarından tabak, içi oyulmuş salatalıklardan bardak uydurma merakına duyduğu coşkulu heyecan da dinip gitmişti. Amele yanığı kollar ve bacaklarla mahalleler arası turlar yavanlaşıp, tatsızlaşmıştı. Köye, illaki de ıssız bozkıra, oradaki, yegâne arkadaşı Metine’yle geçirdiği günlere özlem duymaya başlamıştı. Kolay mı? Bütün bir sene geçmek bilmeyen uzun mu uzun sıkıcı ders saatlerine katlanmış en önemlisi de sıranın içinde hiç kıpırdamadan sustalı maymun gibi oturmuştu. Ufukla birleşerek kadar sonsuzluk hissi veren bozkırda özgürce, alabildiğince koşmayı özlemişti. Kasabada geniş düzlükler yoktu ki. Bütün sokaklar evlerle ya da girilmenin yasak edildiği meyve bahçeleriyle sınırlıydı.
Kız, içine her girdiğinde kısıtladığını hissettiği okul binasının, alçak, neredeyse yerle bir bahçe duvarının önünden bir koşu çarşıya gidip gelirken, başını çevirip, kapalı pencerelerini göz atar, okulun geride kalan bir anılar yığınından müteşekkil olduğunu, sonsuza kadar böylece kapalı kalacağını, derslerle alakalı can sıkıcı halleri düşünüp endişelenmesi gereken zamanların sonsuzluk kadar uzakta olduğunu duyumsardı.
Okul bahçesinin, duvarlara oturup, gelen geçen çocuklara sataşan dövüşken birkaç oğlanın uğrağı olmanın dışında bir özelliği kalmamıştı. Oysa köy öyle miydi? Her taraf meydan, her taraf boşluk, nereye istersen koş koşabildiğin kadar. “ Köy dediğin ne kadar uzak ki” dedi, olmaz diye bin dereden su getiren annesine “Yürüyerek bile gidebilirim”
Artık köy de köy diye, sabah akşam annesini tırmalayarak taciz etme başlamıştı. Anne bezdirilinceye kadar taciz edilebilirdi ama baba asla. Babasının ‘olmaz’ veya ‘hayır’ ı üzerine söz söylemek haddi değildi. “Çok canım sıkılıyor ve köye gitmek istiyorum” cümlelerini bayrak eyleyip bütün gün annesine, bırakın teğet geçmeyi çarpıp değecek şekilde sallayınca meramına ulaştı.
Annesi tırmalanmaktan bezgin, kızının can sıkıntısını ve ne hikmetse sıcaklarla zuhur eden köy sevdasını kocasına ve kayınvalidesine taşıdı. Bin dereden su getirme faslı artarak sürdü; artan sıcaklar, karasinekler, köyde iş zamanı olduğu, beslenmesi, gece yatarken üstünü açıp hastalığa davetiye çıkaracağı, hangi ortamda zuhur edeceği belli olmayan, ağzında pelesenk can sıkıntısının orada da nüksetmeyeceğinin ne malum olduğu, muhtemelen can sıkıntısının onu orada da bulacağı sayılıp döküldü. En önemlisi de otobüs tutmasıydı. Babası vilayete gidinceye kadar otobüs tutması yüzünden betinin benzinin sarardığını ve otobüsü en az iki kere durdurmak zorunda kaldığından, ağız dolusu çıkardığından dem vurdu anaya.
Tacizin dozu artarak sürdü. Sallayıp durduğu bayraklara başka başka silahlar ekledi. Hem de can alıcı ve tam on ikiden vuran silahlar. Sedirin üstüne yüzükoyun yatıp ayaklarını havada sallarken yüzünü ve yumruklarını sırasıyla sedire gömüp durdu. “ Köy de köy” diye ağlamalar inlemeler ve hatta titremeler tutturdu. “ Oğul, oğul kız kısmı anasının dizinin dibinden ayrılmaz,” diyen Zayda Anaya “Gidecem işte, istiyorum, sana ne ?” dedi. Ve en isabetli silahını yürürlüğe koydu; yemek yememeye başladı. Gözdesinin yemeden içmeden kesildiğini duyan Ruko Hatun duruma el koyup nihai kararı verdi. Torunu, köye, bir gecelik bir ziyaret yapacaktı. Gezi planı hemen oracıkta şekil buldu. Bir gün önceden, köyün kıyısından geçen otobüsle Metine’nin ailesine, kızın, arkadaşını özlediği ve bir gecelik yatılı misafirliğe geleceği haberi verilecekti. Kızın ruh hali ansızın değişiverdi; masum çocuk coşkusuyla içinde kabarmış, çeperlerini zorlayan, magmayı salıverdi; duyduğu mutluluğun yüzüne yapışıp kalmış haline, biraz da muzaffer bir eda verip sızlamasına aldırmadan tabanları poposuna değecek hızda koşutu; bütün çocuklara köye gideceğini duyurup kıymetli çocuk olmanın dayanılmaz hafifliğiyle havasını attı...
İki gün sonra babası, elinden tutup vilayete gitmek için köyün önünden geçecek olan renk kuşağı içindeki eski otobüse bindirdiğinde akraba şoförü ve muavini kıza göz kulak olmaları ve köyde indirmeleri konusunda sıkı sıkıya tembihledi. Midesinin bulanmaması için de kızına sürekli karşıya bakmasını salık verdi. Ah evet. Bu mide bulantıları yani otobüs tutmaları korkunçtu.
Başına ilk geldiğinde babasına kötüyüm diyecek cabayı sarf etmekte acziyete düştüğünü fark edince ciddi bir durumla karşı karşıya olduğunu sanmış, çektiği ıstıraba korku da eklenmişti. Babası ve onun arkadaşlarıyla galibiyet aldıkları bir karşılaşmadan dönüyorlardı. Dört, belki de beş yaşındaydı. Otobüsün açık pencerelerden dolan toz ve motor gürültüsü, insan teri, sigara dumanı, mazot kokusuna karışmış dayanılması zor kötü bir koku aroması yaratmıştı. Bu çetin atmosfere şamata da eklenince, o, galibiyet neşesiyle çılgın bir mutluluk yüklü halleri görebilmek için; babasının yanında oturduğu yerde, geriye dönüp dizlerini koltuğa dayadı. Böylece hem otobüsün arka kısmını, hem de iki taraftan akan manzarayı görebiliyordu. Kafasını sağa, sola, geriye çevirerek oyuncuların neşesine ortak olurken dünya yaşanılası ve güzeldi. Olanı biteni izlerken karnında uyuyan bir yılanın uyanışını hiç fark etmedi. Aniden hissettiği karnında bir yılanın mütemadiyen aynı yöne ardıl turlar atmaya başladığıydı. Daha önce böylesine bir ağrıyla karşılaşmamıştı. Korku dağları beklerdi; korkmaya başladı. Göz ucuyla babasına baktı. Arkadaşlarının söylediği şarkıya eşlik ediyordu. Karnındaki yılan durup dinlenmeden dönüyor, ara sıra da saldırıp yukarılara tırmanmak için hamleler ediyordu. Korkusu arttı, yutkunmaya ve terlemeye başladı. Dünya yavaş yavaş güzel ve yaşanılası olmaktan çıkıp değerini yitirdi. Annesi yanında olsa ve ona acısından söz etmiş olsa şimdi geçer derdi. Şimdi geçer dedi kendi kendine. Ama geçmedi, yılan, turlarını hızlandırmaya, boğazından yukarı tırmanışlarını yeniden denemeye başlayınca usulca dürttü babasını. “Ne oldu?” dedi babası. “Karnımda yılan var,” dedi, yüzü buruşmuştu. Zor duyulan bir ses, sapsarı bir benizle güçlükle konuştu. “Dışarıya çıkmak istiyor.” Babası bir kahkaha patlattı. Neden gülüyordu? Babası bu kadar zalim miydi? Uzanıp, kızın, terli alnına yapışan saçlarını geriye itti. Şöför ’e “ kenara çek” diye seslendi. Onu kucaklayıp homurtusu kesilen arabadan aşağıya, bozkırın mutlak sessizliğini bölen, ayaklarının altında ezilip hışır hışır sesler çıkaran, yolun kenarına itilmiş, çakıl taşlarının arasına, öğürtüyle, ağız dolusu çıkardı küçük kız ve kendince yeniden doğdu. Dünya eski güzelliğini ve değerini geri kazandı. Dışarıda, benzin, mazot, sigara ve ter kokularından azade temiz, taze, dingin hava ve karnında dönenip duran yılanı çakıl taşlarının üzerine boşaltmak sonsuz bir huzur dalgası getirdi. “ Bana ne oldu, baba?” dedi, o korkunç yükten arınmış, rahatlamış olarak. “Otobüs tuttu,” dedi mendiliyle kızının ağzını temizlerken. Otobüs dediğin canı olmayan bir şey insanı nasıl tutar. Üstelik elbisesinin eteklerine yapışmış hiçbir şey göremedi, sağına soluna bakıp. İstemeye istemeye mazot kokan otobüse yeniden binmek zorunda kaldı. “Düzgün otur ve sadece karşıya bak dedi babası. O zaman miden bulanmaz.” Ah evet, Otobüs tutunca İnsanın midesi bulanıyordu.
İçinde geceliği, küçük bir havlu ve mendil bulunan bez çantası elinde, şoförün yanında döşemesi yer yer yırtılmış tek kişilik koltuğa keyifle kuruldu.
“Kız, köye mi gidiyorsun? Bakıyorum iyice Kürt kızı oldun sen. “ dedi, babasını pek seven şöför. Her tarafından yükselen tıngırtılarla birlikte içeriye sızan toz bulutu eşliğinde otobüs sarsıla sarsıla ilerlemeye başlayınca gözlerini yoldan ayırmamak için cevap vermedi, çantası elinde sadece ileriye baktı. Midesinin bulanmasını, dünyanın bir süreliğine de olsa kararmasını hiç mi hiç istemezdi doğrusu. Bozkırın karnını ikiye bölen yolun, sağını solunu, her dönemecini, her taşını, sulu ya da susuz her dere yatağını, ortalıkta ender görülen üç beş ağacın yerini ezbere bilirdi. Yola diktiği gözleriyle girdikleri kavsi dönemeçten sonra solda ortaya çıkmasını beklediği kömür gibi kapkara iri taşları çok beklemedi. On beş dakika kadar ip gibi bir yolda ilerlediler. Halinden hoşnut hep ileriye baktı. Az sonra bozkırın sulak, bir vaha kadar yeşil, küçürek yükseltilerle çevrili, kaderin garip bir tecellisi Devegeçidi adıyla anılan ve nispeten bükümlü bölgesini geride bıraktılar. Karşıdan, yolun sağ tarafında otobüse doğru ilerlerken gördü onu. Azametli uzun bacakları ve boynuyla kendinden emin kayıtsız ve gururlu, hörgücü ve gövdesi sarsıla sarsıla yolun ortasından değil kenarından yürüyordu. Bir an için göz göze gelip, geçme süresince bakıştılar. Evet, karşılıklı bakıştılar. Kız tanıdı huysuz hayvanı. Eh biraz büyümüş ve boylanmıştı tabiatıyla. Ama yine de tanıdı; oydu. En önemlisi devenin –aslında deve yavrusu- de kendisini tanıdığını fark etti. Bu kanıya nasıl mı kapıldı? Çünkü son bir yükseltiyi tırmanırken yavaşlayan tıslamaya, inlemeye başlayan otobüsle devenin birbirini geçme süresi boyunca deve, görkemli uzun boynunu çevirip sarkık dudakları iri ve mağrur bakışlı gözleriyle kıza tanıdık uzun bir bakış atmaktan alamamıştı kendini. Karnında ortaya çıkması muhtemel olan yılanı unutup oturduğu koltuğun kenarlarını kavrayıp şimşek hızıyla geriye dönerken “Deli deve!” diye haykırdı. “Anlamadım.” dedi, Şöför. “Üçkuyular’da ki deli deve bu, ” dedi, “ evden kaçmış!” Kendisiyle birlikte birkaç yolcu da kafasını çevirip uzun uzun kaçak devenin, arkasından baktılar. Deli Devenin karayolunun kenarından ayrılmadan, lömbür lömbür sarsılarak, kendinden emin ama aheste, uzaklaşmasını seyrettiler
“Burada su var, su içmeye gelmiş olabilir,” dedi bir yolcu. “Ama köy çok uzak, annesi de yok yanında. Geriye dönemez artık.”
Ne olmuştu da terk-i diyar eylemişti. Deli Deve ufukta tek bir nokta oluncaya kadar baktı. Deli Deveyi daha yeni doğduğu günlerden tanırdı. Köyde deveye sahip olan yegâne kişi muhtardı. Muhtarın devesi yavruladığında bahar aylarıydı. Güzel günlerde yavruyla anasını, okul binasının ilerisindeki çimenliğe sabitlerdi muhtar. Daha doğrusu anneyi sabitler, yavruyu serbest bırakırdı. Bozkırda, sadece tek arkadaşla sınırlı olan ıssız yaşantısında o günlerdeki tek merakı tepelerine dikilip anne deveyle yavrusunu incelemek her hareketlerini inceden inceye mercek altına almaktı. Uzun uzun hörgüçlerini incelemekten kendini alamazdı. Develerin geviş getirirken hiç durmadan oynayan sarkık dudaklı çenelerini, algıladıkları sesler bakmak için fır dönen uzun boyunlarını, mağrur yürüyüşlerini merak ve hayranlıkla seyrederdi. Bir gün neredeyse faciaya dönüşmesine ramak kalan bu seyir günlerinde arkadaşı Metine’de her dem yanında olurdu. Yavru deve doğar doğmaz ayaklanmıştı. Pek de ufak tefek sayılmazdı hani, boyu neredeyse annesinin karnına varıyor, annesi ayaktayken rahatlıkla emebiliyordu. Annesini emiyor, çevresinde dolaşıyor ve genellikle yer çökmüş olan annesine sokulup uyuyordu. İki kız develerin çevresinde, çok da sokulmadan çer çöp, börtü böcek peşinde oluyordu bu anlarda. Bir süre sonra annesinin küçük bir kopyası olan yavru deve annesi gibi otlamaya başlamıştı, yavaş yavaş gözle görülen bir canlılık kazanmıştı. Annesi, otladıktan sonra geviş getirirken o, bir deveden beklenmeyecek bir çeviklikle tıpkı bir tay gibi ön ve arka ayaklarının üstünde yaylanarak zıplamaya başlamıştı bile. Yorulunca annesinin yanına sokulup etraflarında koşup oynayan iki kızı dikkatle seyrediyordu. O gün iki kız develeri unutmuş kendi âlemlerinde güle oynaya koşarken yavru devenin hızla üzerlerine doğru gelmekte olduğunu fark ettiler. Bu geliş pek de hayra alamet bir geliş gibi görünmüyordu.
Daha önce kazlarla ve karıncalarla kötü bir deneyimi olan kız çığlık çığlığa okul binasına doğru koşmaya başladı. Karşıdan bakanlar ses sese koşmuş, çığlıklar atarak okul binasına doğru koşan iki kızın arkasından, dört ayağı havada bir birine değen, koşan yavru deveyi gördüler. Bağıra çağıra kızlara yardıma koşmaya çalıştılar. Allahtan kızlar kapağı okulun lojmanına atmayı başarmış hayvan da peşinden koşacak kimse kalmayınca hızında ve hırsında azalma olmadan başka tarafa yönelmişti. Bunun üzerine muhtar, anne deveyi değil yavru deveyi sabitlemeye başlamış. Hiç kimse o gün yavru deveye neler olduğunu bir türlü anlayamamıştı. Babası, “Hayvan işte kızım,” demişti, “ belli ki sizinle oynamak istedi.” Artık yavru deveye, sabitlenmiş olsa da uzak durmaya gayret gösterdiler. Yine de uzun uzun bakışıyorlardı. Yavru devenin kafası kızların istikametine göre fır dönüyordu.


Esasında yavru devenin adını, Deli Deveye çıkaran olaylar siyah ve kalın bir örkenle sabitlenmeye başladıktan sonra meydana geldi. Oyuna daldıkları bir gün; nereden geldiğini anlayamadıkları dehşet verici seslerle irkildiler. Sesler sıradan sesler değildi; insanların yüreğini korku ve dehşet dolu bir merakla titreten, kaynağını keşfetmek için damlara ve kapı önlerine döken, kükreme, inleme ve çığlık benzeri alışılmadık seslerdi. Yere bastıkça yayılan, etli, tapan ayakları, içlerinde gizli bir sarmal yay varmış gibi her bir uzuvlarını hatta sarkık dudaklarını bile aynı uyumla titreştiren uzun bacakları, uzun boyunlarının üstünde taşıdıkları mağrur bakışlı, pek de büyük olmayan kafaları, sırtlarında küçük bir tepecik taşıyorlarmış hissi veren hörgüçlerin sahibi hep suskun gezen, halim selim develerden kimselerin ummadığı vahşi çığlık ve kükremelerdi.

Çocuklar korkarak olanı biteni seyre, yetişkinler kavgayı sonlandırmaya koştu. Olan şuydu; yavru deve ile annesi böğürtülerle şiddetli bir döğüş tutturmuştu. İşin doğrusu yavru deve saldırıyor annesi de kendisini müdafaaya çalışıyordu. Dişlerini büyük bir hırsla annesinin boynuna, boyunun el verdiği yerlere uzatıyordu. Anne deve, acıdan böğürürken bir boyun darbesiyle yavrusunu kendisinden uzağa fırlattı. On metre uzunluğundaki örkenle bir sopaya sabitlenmiş olan yavru, ip boyunun el verdiği ölçüde havada iki üç metrelik kavsi bir yörünge çizerek yere pof sesiyle çarptı. Hırsla, burnundan soluyarak, daha da bilenmiş, yerden kalkıp ,acı çığlıklarla çıkararak yeniden dişlerini annesinin boynuna, bacağına, erişebildiği her yere geçirmeye başladı. Anne devenin silahı boynuydu dişlerini hiç kullanmadı. Yavrusunun çılgın saldırılarını boynunu kullanarak savuşturdu. Ve her seferinde yavru deveyi hışımla yere vurdu. Nihayet boyun baskısıyla yavrusuna diz kırdırıp, çöktürünce yetişen kalabalık bir erkek gurubu, anne devenin boynuna kement atıp epey uzağa sabitleyerek kavgayı sonlandırdı. Döğüş bitmişti bitmesine de yavru devenin, on metrelik ipin yarıçap teşkil ettiği daire yüzeyinde kudurmuşçasına, çılgın hareketleri bitmemişti. İpini zorlayacak, canı yanacak biçimde hışımla sağa sola koşturmaya kimi zaman ön ayaklarının, kimi zaman arka ayaklarının üzerinde zıplamaya, kimi zaman da dört tapan ayağını bir araya getirme cabalarını sürdürdü durdu. Neden sonra mecalsiz kalmış olacak ki olduğu yere çöküp kafasını durmadan döndürmeye etrafta biriken kalabalığı seyretmeye durdu. Doğduğunda bir metre civarında olan boyuyla, bir kaç aylık küçük deve yavrusu her ne kadar yük vurulmuş annesinin, babasının, katırların ve eşeklerin oluşturduğu küçük kervanların peşinde sırtına yük vurulmadan, sakince yürürken görülse de köyün hemen önündeki çayırda sık sık sergilediği delilik alametleri sebebiyle haklı olarak ‘deli deve’ diye anılır olmuştu
Ve köyün çevresinde otlamaya bırakılırken uzun, sağlam bir ip ve kazıkla yere sabitlenmişti.
Bunları düşünürken hep karşıya baktı kız karnındaki yılan da onu rahat bıraktı. Yolun kenarından epey içeride karşılıklı kondurulmuş birkaç köyü geride bıraktıktan sonra kızıl taşlı tarlaların yer aldığı bölgeye geldiler burada seyre değer hiçbir şey yoktu. Kuşlar bile buraya uğramamış gibiydiler. Köye yaklaşırken köyün kepenekli çobanını, köpekleri ve etrafa yayılmış sürüyü uzaktan da olsa fark etti.
Heyecandan içi içine sığmazken nihayet otobüs köyün önünde durdu. Muavin kapıyı açıp inmesine yardım etti. Eski otobüs oflaya puflaya, gürültüsüyle, çekilip gidince okul binasıyla gelişigüzel kondurulmuş toprak damlı köy evleri arasındaki meydanda hatırı sayılır kalabalıktan kopup, yola doğru koşan çocukların arasında Metine’yi seçti çarçabuk. Meydandaki bu kalabalık da neyin nesi? Yüzüne yapışıp kalmış kocaman bir gülücükle arkadaşına doğru koşmaya başladı. Nefes nefese köyün her türlü su ihtiyacını karşılayan kuyuların başında karşıya geldiklerinde birbirlerine hiçbir şey söylemediler, hasretle bakışıp, gönül dolusu gülümsemekle yetindiler. Aralarında adı konmamış bir anlaşmaya uyar gibi birlikte kalabalığa doğru yürürken arkadaşına, onun ana diliyle, ilk defa konuşarak sordu. “İnsanlar neden toplandı?” “Muhtarın devesi kayıp,” dedi Metine, “hani o deli olan, delirdiği zaman peşimizden koşan yavru deve,” dedi.
“Ben gördüm onu!” diye bağırdı olanca sesiyle. Faydalı bir iş yapmak, mühimsenmek, yetişkin yerine konmak fırsatını yakalamış olmanın bilinciyle. “Hadi söyleyelim,” dedi Metine. Peşlerinden gelen diğer çocuklarla birlikte kalabalığa doğru koştular. Çocuklara özgü bir telaşla ve tez canlılıkla kalabalığın içinde muhtarın karşısına dikildi kız. “ Gördüm onu! “ dedi, heyecandan tarazlanmış sesi, fal taşı gibi açılmış gözleriyle, “Devegeçidi’nin orada gördüm. Tanıdı beni, bende onu tanıdım baktı bana. Oydu. Gördüm, ilçeye doğru gidiyordu. Oydu, deli deveydi, baktı bana,” dedi, bir solukta. Başı poşulu, şalvarlı, esmer terli yüzlü erkekler, rengârenk uzun entarili, kofili kadınlar boş boş baktılar kıza. Muhtarın karısı “ hıh” diye bir ses çıkarıp sırtını döndü. Bu, ‘hıh’ tahta bir tokmağın, taş dibekteki buğdayın üstüne inerken çıkardığı ‘HINK’ benzeri bir sesti. Kendinden emin, özgüvenli, her şeye muktedir, ama kısa ve küt… Ne anlama geldiğini iyi bilirdi kız. Bu sesi genellikle Kürt kadınları çıkarırdı. En azından şimdiye kadar hiçbir erkeğin ağzından duymadığı bir sözcüktü. Anlamı ‘Hadi oradan sende, sen nereden bileceksin’ demekti.
Yani yalan söylüyorsun demekti. O gün yaptığı birkaç başarısız denemeden birini, az sonra atlara, katırlara binmiş birkaç erkeğin vilayet yönüne ‘Deli Deveyi’ aramaya gideceğini öğrenince yaptı. Köyden, arkalarında tozdan bir tünel bırakarak uzaklaşan süvarilerin peşinden tozun içine dalarak cansiperane koştu. Köyün dört bir yanına dağılmış çocuklar, avuç içi gibi dümdüz bozkırda süvarilerin peşinden koşan kızı görürde durur mu? Kurşun gibi dört bir koldan kızın peşine düşüp katarı tamamladılar. Kız iyi bildiği, duru Kürtçeyle “ters yöne gidiyorsunuz, onu Devegeçidinde gördüm! Deli deveyi Devegeçidinde gördüm! İlçeye gidiyordu!” dediyse de kafa sallayıp yollarına devam ettiler. Geç vakitte elleri boş döndüler. Kimselere derdini anlatamadı. Bir kaç kadına daha derdini anlatmaya çalıştıysa da nafile bir çabayla, buluruz umuduyla, firari devenin gittiği yönün tam tersine, vilayet yönüne giden, şalvarlı kefiyeli erkek kalabalığının ardından umutsuzca kalakaldı.
Kimse inanmadı ona. Neden inandırıcı olamadığını anlamadı bir türlü. Çok incindi ve kırıldı, neden kale alınmadığını bir türlü anlayamadı. Neyse ki arkadaşıyla güzel saatler geçirdi. Doyasıya koşup oynadılar. Köylerde yaşanan en canlı ve eğlence dolu saatlerden olan akşam vakti geldiğinde, hayvanlar beriden dönerken arkadaşıyla ineklerin, koyunların, keçilerin ve köpeklerin arasına dalıp o muhteşem curcunanın parçası olup, hayvanları ahıra soktular.
Akşam, yemeğini idare lambasının raks eden alevinin yarattığı gölgeleri seyrederek yediler. Lamba asılı olduğu duvarda gittikçe incelerek tavana kadar uzanan, kapkara bir iz bırakmıştı. İki kız bir süre duvarda durmadan değişen, eğilip bükülen gölgeler yaratarak eylendiler. Metine’nin evinin nüfusu artmış görünüyordu. Evde daha önce görmediği suskun bir genç kadın vardı. Metine’nin ilkokulu yeni bitiren on altı yaşındaki ağabeyi evlenmişti. Ama gelin damattan daha yaşlıydı. Metine’nin annesinin dama serdiği yatakta, yıldızlı semanın altında yatarken ateş böceği dolu tarlalardan yayılan, henüz taze biçilmiş ot kokularını, ahırlara kapatılmış hayvanların feveran yüklü seslerini, köpek ulumalarını duyup, dinleyerek, kıkırdayarak uyudular.
Sabahleyin bozkırın üşüten sabah ayazı sonrası yüzüne düşen güneş ışıklarıyla uyandı. Hayvanların beriye çıktığını belli eden mutlak sessizlikte köyü, kesif bir kaynayan süt, is ve tezek kokusu sarmıştı. Midesinin kazındığını hissetti. Kızın kıpırtılarını hisseden Metine gözlerini açınca birlikte iptidai tahta merdivenden aşağıya indiler. Metine’nin annesi avluda her zamanki devasa kazanında süt kaynatmıştı. Kızlara yemeleri için süt ekmek verdi. Tandırda pişirilmiş ekmeği süte doğrayıp yediler. Abbase, peynir yaptıktan sonra onları kazanın altındaki kalın tortuyu parmaklayıp yemeye çağırdı gülerek. Bayıla bayıla koştular. Büyük bir şölene dönüştürerek neşe içinde iştahla, her seferinde parmaklarını yalayarak, parmaklarıyla kazıdılar yağlı, yoğun, lezzetli ve doygunluk veren tortuyu.
İçeride duvara oyulmuş ocağın başında yeni gelinle kocasını gördüler. Yanmayan ocağın iki kenarına karşılıklı oturmuşlardı. Elindeki şammamayı burnuna götürüp koklayan küçük damat, bir topmuş gibi geline fırlatıyordu. Gelin kucağına düşen şammama elinde, evirip çevirip kokladıktan sonra bir işve bir eda kocasına gerisin geri fırlatıyordu. İki kız manzara karşısında bir birine bakıp kıkırdadı.
Oynamaya çıkarken Abbase kızını kendi dilinde, “Kız emanettir göz kulak ol,” diye sıkı sıkı tembihledi. Alabildiğine koştular, demir yoluna varıp trenlere el salladılar, yolun altındaki karanlık köprünün içinden geçtiler. Etrafı yosunlarla kaplı iri kayalardan birinden diğerine atladılar. Kayaların arasında çöreklenmiş kapkara uzun bir yılanı ürkütüp kaçırdılar. Kekliklerin peşi sıra koştular. Bir leylek yuvası keşfettiler, ana leyleğin hışmından korkup pek sokulamadılar.
Öğlen üzeri ilçeden vilayete giden otobüsten inen muavin kızı buldu, “ akşam geçerken alacağız seni, buralarda hazır ol,” dedi.
Metine’yle harman yerine gittiler. Biçilmiş üst üste yığılmış ekinler güneş renginde ve insan boyu yüksekliğindeydi. Aslında her taraf güneş rengindeydi, insanlar bile. Cıvıl cıvıldı harman yeri. Abdürrahim iki kızı kucaklayıp insan boyundaki ekinlerin üstüne, döven tahtasına yerleştirdi. Döveni çeken at hızla dönmeye başlayınca kızların sevinç çığlıkları masmavi semayı inletti. Çılgınlar gibi gülüp eğlendiler. Her yanda Kürtçe ağıtlar vardı. Abbase diğer kadınlarla birlikte yemek ve tulumlarda su ve ayran getirdi. Her taraf kalabalık bir bayram yeriydi. Dövenden inip, koşarak beriye çıkarılmış hayvanları görmeye gittiler. Bazı kadınlar hemen oracıkta hayvanlardan süt almaya koyuldu. Bakır sitillere çarpan sütün, fışır fışır sesleri, taze süt kokusu, otlayan hayvanların; kuyrukları havada sözleşmiş gibi sırayla döküp durduğu parlak, ıslak, kaygan ve nefti yeşil, dışkılarının patırtıları, konup kalkan sinek ve arı vızıltıları, ağustos böceklerinin tek düze çığlıkları, inek, koyun, keçi sesleri, köpek ulumaları, insanların hayvanları yatıştırmak için çıkardığı sesler bozkırın tozuna karışıp eridi, güneş rengine bürünüp her yanı tuttu, gök kubbe tarafından yutulmak için. Huysuz bir inek bir kova dolu sütü bir tekme darbesiyle devirdi. İnsanlar o gün de kayıp deveyi konuşmaya devam etti. Ama kızın teşebbüsleri hep havada asılı kaldı, dikkate alan kimse olmadı. Akşama doğru, yorgun ama eve dönmekten mutlu, ziyaretinden hoşnut, karnında uyuyan yılanı uyandırmaktan korkarak hep ileriye odaklanırken, kale alınmamanın yarattığı kırıklığın, soy metalden yapılmış bir bıçağı büyütüp, bilemeye başladığını zamanla hayatına katılan eş kırıklıklarla daha da büyüyüp, ruhunda gölgeli izler bırakacağını ve o izli gölgeleri ilelebet taşıyacağını bilmiyordu.

 

Degerli Yazarimiz İlkay YILMAZ Bu tarihten itibaren bizimle beraberdir: Pazar, 25 Mart 2012.

Yazarin Diger Yazilari

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

Site Dili / Language
İstediğiniz dile çeviriniz

language you want to turn the

Üye Girişi
Ziyaretçi Sayısı
Bugün495
Dün1148
Tüm Zamanlar4529283
Kimler Çevrimiçi
Şu anda 48 konuk çevrimiçi
İstatistikler
Üyeler : 5235
İçerik : 1505
Web Bağlantıları : 26
Ziyaretçi Anketi
Gönül Sitesini Dünyanın neresinden İzliyorsunuz?