---

İÇGÜDÜLERİMİZDE ŞEKİLLENEN GERÇEKLER Kapalı kapıyı Üç kere parmaklarımla Tıkırdattım... “Meşguldür...” diye Düşündüm Sonra, Ceketimin düğmesini İlikleyerek İçeriye girdim... Başım eğikti, Karşıya bakmaktan Çekiniyordum... Masaya doğru İlerledim... Sert bir ses Kötü bir bakış İçgüdülerimde Şekilleniyordu... O an, Rüzgarın açtığı Pencereye doğru Yavaş yavaş Başımı çevirdim... Masa üzerindeki Kağıtlar Yerlere savrulmuştu... Ben onları Bir mahcubiyetle Başım eğik Tek tek topladım... Ve masanın üzerine Bıraktım... Bir gürleme, Sert bir bakış beklerken Başımı yavaş yavaş Kaldırdım... İri bir koltuk Bomboş karşımdaydı... Törenle, İrkilerek girdiğim Bu makam odasından Boş koltuğu selamlayarak Geri adımlarla Dışarı çıktım... Kapı önünde bekleyenler de Tek tek Benim gibi yaptılar... Hayatın iğretiliği Rüzgârla çarpan Pencerelerde Akisleniyordu... Üzeyir Lokman ÇAYCI GÜNDÜZ GECEDEN BAŞLAR Timsahların oynaştığı yerlerde Tavus kuşları da yaşar... Gelincikler serpilir Yollara... Güneş düşlerimizde Doğar... Durmaz Yıldızların Şiirsel yansımaları... Yığınlaşan sevinçler İçimize sığar… Seviyesinde ilişkilerin Sıcaklığı yayılır… Kırgınlıklar Ve iç kapanıklıklar Yer bulmaz Yaşantımızda… Ülkeleri aşar Elmas gibi işlenen Dostluklar... Soluk alır güzellikler Değer kazanır çağ... Anlaşılmazlığı konuşulmaz Varsayımların... Düğümlenmez Hukuk içinde hukuk Aşılır ayrıntısı farklılıkların... Koşarız Düşüncelerimizle Kuşkuları aşarak... Biliriz... Zevklidir Böylesine yaşamak... Üzeyir Lokman ÇAYCI Mantes la Ville – 05.04.2001 Bu şiir aşağıdaki yayın organlarında yer almıştır: 1) 00.04.2001 http://yitikulke.hypermart.net/uzeyir-lokman-cayci.htm 2) 00.06.2001 http://www.mesaj.org/ulcayci/siirler_tr_3.htm HEP KÖŞELİ DOĞDU GÜNEŞ Henüz aydınlanmadı ortalık Beraberliğine dostluğun... Hep köşeli doğdu güneş Kusurların üstüne. Yazılar değiştirmedi Katılığını Duygusuzluğun... Kışkırtmalar ödül aldı, Boğa güreşi gibi Seyredildi olaylar... Barış türküleri Duyulmadı Bir karış ötede. Derindi, İnilemeyecek kadar Sancılar... Basıldı benzerleriyle çağ Simsiyah sayfalara Kan sızdıran hücrelere... Masum yöntemler gibi, Sokuşturuldu bozgunculuklar Fakirlerin üstüne... İriydi ayakları Aptallıkların... Çekilecekti acılar Açlığına insanların. Anlaşılmamak içindi, Boyalar, Demeçler Ve biçimler... Pankartlara, Çığlıklara sığmayan Acılara rağmen... Üzeyir Lokman ÇAYCI Magnanville,19.03.2001

ÜZEYİR LOKMAN ÇAYCI’DAN TABLOLAR: A été publié dans  HALİL İBRAHİM GÖCEK Sa mère : « Tu es ma fleur » lui disait-elle. C’est de Yozgat Qu’il est venu en France… Il a porté de l’amour et de l’espoir Dans son cœur Avec la nostalgie… Il a été mineur de fond pendant des années Ila respiré les poussières de charbon Il a emmené la fatigue à sa maison… Ses enfants L’ont attendu Devant les fenêtres. A Forbach Un jour La mauvaise nouvelle est arrivée à sa maison Halil Ibrahim GÖCEK Etait mort en morceaux Dans la galerie minière… Les larmes Se sont jointes aux cris… L’amour qu’on avait pour lui Est devenu profond dans les cœurs. Ses souvenirs Ont été envoyé par-ci par-là Sous forme de charbon, Ils se sont brûlés Ils sont devenus cendres Comme lui… Sa mère : « Tu es ma fleur » lui disait-elle. C’est de France Qu’il est parti pour Yozgat. Üzeyir Lokman ÇAYCI Metz – 1996 Traduit par : Yakup YURT DİĞER ŞİİRLERİ

ZAMBAKLARIN AÇTIĞI YERDE Zambakların açtığı yerde Böcekler de var… Zaman gelir Hafıza içinde Kaybolur sırlar… Dünya hâli bu, Kimi ölür, Kimi doğar… Zambakların açtığı yerde Böcekler de var… Derinliklerde kalır Birçok şey… Görülmez belki kusurlar. Çoğu zaman Keşfedemezler gerçeği Yazarlar, çizerler, Okurlar... Zambakların açtığı yerde Böcekler de var… Dünya hâli bu, Kimi ölür, Kimi doğar… Üzeyir Lokman ÇAYCI Paris – 09.05.1999 KAPAR KAPILARINI DOSTLARINA İnsan nereye girerse girsin Hangi çıkmazlarda Kalırsa kalsın Güneşin ışığından kaçamaz… Yağmur, rüzgâr etkiler Üşür soğuk havalarda… Nufus cüzdanı üzerindeki Vesikalık resmi gibi, Farklılaşır bazı halleri... Kendi içindekilerle yorumlar Dışındakilerini Sevmediklerini beğenmez Beğendiklerini sevemez Kapar kapılarını dostlarına... Davranışları Ve konuştukları farklılaşır Zaman zaman... Filmin « son » yazmasından Öncesinde kalır düşüncesi Yarı uykulu gezer Gezerken unutur gerçekleri Kapar kapılarını dostlarına... Üzeyir Lokman ÇAYCI KAPAR KAPILARINI DOSTLARINA İnsan nereye girerse girsin Hangi çıkmazlarda Kalırsa kalsın Güneşin ışığından kaçamaz… Yağmur, rüzgâr etkiler Üşür soğuk havalarda… Nufus cüzdanı üzerindeki Vesikalık resmi gibi, Farklılaşır bazı halleri... Kendi içindekilerle yorumlar Dışındakilerini Sevmediklerini beğenmez Beğendiklerini sevemez Kapar kapılarını dostlarına... Davranışları Ve konuştukları farklılaşır Zaman zaman... Filmin « son » yazmasından Öncesinde kalır düşüncesi Yarı uykulu gezer Gezerken unutur gerçekleri Kapar kapılarını dostlarına... Üzeyir Lokman ÇAYCI Magnanville – Mart 1999 ZAMBAKLARIN AÇTIĞI YERDE Zambakların açtığı yerde Böcekler de var… Zaman gelir Hafıza içinde Kaybolur sırlar… Dünya hâli bu, Kimi ölür, Kimi doğar… Zambakların açtığı yerde Böcekler de var… Derinliklerde kalır Birçok şey… Görülmez belki kusurlar. Çoğu zaman Keşfedemezler gerçeği Yazarlar, çizerler, Okurlar... Zambakların açtığı yerde Böcekler de var… Dünya hâli bu, Kimi ölür, Kimi doğar… Üzeyir Lokman ÇAYCI Paris – 09.05.1999 İNSANLARI TANIMAK İSTİYORUM Ellerinle götür beni oralara Senli benli acılar Çığıldarken O ıssız sokaklarda Karanlık örtülmeden Duman sarmadan Gözlerimi İnsanları tanımak istiyorum. Unutulmuş bir kentin insanları Gömülmek üzere Karanlıklara Durma Uyandır yıldızları... Ellerinle götür beni oralara İnsanları tanımak istiyorum. Üzeyir Lokman ÇAYCI

ANASAYFAYA DÖN